Wat zijn de grootste uitdagingen van laboratoriumcentralisatie?
Zoals het bovenstaande voorbeeld laat zien, vergroot laboratoriumcentralisatie de logistieke complexiteit door één centrale hub met een hoog volume te creëren die volledig afhankelijk is van een continue instroom van monsters vanuit verschillende ziekenhuisafdelingen. Als het transportnetwerk uitvalt, loopt de volledige diagnostische keten vast.
De fysieke verplaatsing van monsters van het bed van de patiënt naar het centrale laboratorium brengt verschillende kwetsbaarheden met zich mee die moeten worden aangepakt:
- Pre-analytische degradatie van monsters: Medische monsters zijn zeer bederfelijke biologische materialen. Voor verschillende monstertypen is nauwkeurige temperatuurregeling vereist, waarbij de eisen sterk kunnen verschillen. Zo kunnen chemische analyses transport bij kamertemperatuur vereisen, terwijl arteriële bloedgassen op ijs moeten worden vervoerd. Afwijkingen kunnen het monster onbruikbaar maken.
- Trillingen en mechanische belasting: Het transporteren van monsters via een Buizenpostsysteem of met fysieke koeriers stelt bloedbuizen bloot aan fysieke bewegingen. Overmatige trillingen kunnen hemolyse veroorzaken (het openbarsten van rode bloedcellen), waardoor intracellulaire stoffen in het serum terechtkomen en testresultaten ongeldig worden.
- Strikte integriteits- en stabiliteitsvensters: Bepaalde biomarkers degraderen snel. Stollingsonderzoeken (zoals PT/INR-tests) moeten bijvoorbeeld binnen nauwkeurig vastgestelde tijdvensters na afname worden geanalyseerd of verwerkt. Wanneer transportvertragingen optreden, komt de klinische nauwkeurigheid in gevaar.
Een belangrijke conclusie komt steeds weer naar voren wanneer ziekenhuizen hun laboratoriumdiensten willen centraliseren: Het is onmogelijk een succesvol gecentraliseerd laboratorium op te bouwen zonder eerst een betrouwbare, gemoderniseerde transportinfrastructuur te realiseren.